We maakten de heen- en terugreis naar Dizy met 9 voertuigen: 8 auto's met in totaal 19 deelnemers, en één camionette met 3 deelnemers. In totaal namen we 22 fietsen mee: 13 gingen op of in de auto's en 9 werden vervoerd in de camionette.
De heenreis naar Dizy op zaterdag 20 juni verliep probleemloos: iedereen vertrok rond 5.45 u en was om 9.15 u op de parking van het hotel aangekomen. De camionette als laatste.
Ook bij de terugkeer op woensdag was er in Frankrijk weinig verkeer, maar in Charleroi en op de ring rond Brussel was er toch wat oponthoud, waardoor we ongeveer een half uur verloren. De camionette arriveerde om 14.30 u aan de tenniskantine in Denderleeuw.

 Het weer was tijdens de hele reis tropisch. Frankrijk zat gevangen onder een zogenaamde hittekoepel en in de media sprak men van niets anders dan de 'canicule historique'. In tientallen departementen was zelfs code rood afgekondigd voor extreme hitte.
Dagelijks vertrokken we bij 28 tot 30 °C en tijdens elke klom het kwik vlotjes tot 38, soms zelfs 40 °C. Alleen tijdens rit 4 kregen we, eigenlijk totaal onverwacht, een tweetal uur bewolking en zelfs een paar druppels regen (!), maar op het einde van de rit was het opnieuw volop zon en hitte...
Ook de avonden bleven zwoel, met ruim 30 °C tot middernacht, en 's nachts daalde de temperatuur niet onder de 25 °C.
Er was geen airco op de kamers, maar gelukkig wel een ventilator die voor enige verkoeling zorgde.

Al onze drink- en eetpauzes vonden plaats in de schaduw onder de bomen. Daardoor moesten enkele vooraf vastgelegde stopplaatsen worden aangepast. In de volle zon eten zou niet te doen geweest zijn.
Gelukkig zijn er in Frankrijk nog veel publieke lavoirs en dorpsfonteinen, meestal met de vermelding 'eau non potable', waar we ons konden verfrissen. Maar hoe rijkelijk je je hoofd, armen en benen ook met water besproeide, amper twee minuten later was je alweer kurkdroog.

Door het tropische weer was ook de eetlust beperkt, zowel onderweg als 's avonds in het hotel. Van de snacks tijdens de koekenstops werd amper een derde opgegeten. Onze drankvoorraad  daarentegen, vooral het water, was al na twee dagen bijna uitgeput. Tijdens de derde rit moesten we in Vertus een nieuwe voorraad inslaan.

Op 8 km van het einde van rit 2 (zondag) en rit 4 (dinsdag) hielden we een uitgebreide drinkpauze op het terras van Le Bateau Lavoir in Damery, aan de oever van de Marne. Vooral op zondag zochten daar veel lokale jongeren verkoeling in en aan het water. Daarna keerden we telkens langs de Marne terug naar ons hotel: een volledig vlak en grotendeels schaduwrijk traject van 8 km.

Het is onmogelijk te tellen langs hoeveel champagneproducenten we tijdens deze vier dagen zijn gepasseerd, vooral kleine familiedomeinen. In elk dorp leek achter bijna elke bocht wel een nieuw domein op te duiken. Het was de moeite waard om te zien, en tegelijk besef je hoe deze sprankelende wijn de levensader van de streek vormt.
Volgens gangbare cijfers telt de Champagnestreek ongeveer 33.700 hectare wijngaarden. Er zijn zo'n 16.200 wijnbouwers, van wie ongeveer 4.600 zelf champagne produceren. Velen doen dat onder hun eigen naam, terwijl anderen zijn aangesloten bij een van de circa 130 coöperaties. Daarnaast zijn er ook ongeveer 360 grote champagnehuizen, de zogenaamde Grandes Maisons, zoals Moët & Chandon, Veuve Clicquot, Pommery, Piper-Heidsieck, Taittinger en Bollinger.
Zie ook Wikipedia: Champagne (streek) / Champagne (wijn).

Uiteraard mocht een champagneproeverij tijdens onze reis niet ontbreken. Daarvoor hadden wij een afspraak gemaakt bij het huis Diogène Tissier & Fils in het mooie Chavot-Courcourt, op 12 km van het einde van onze derde rit (maandag 22 juni).
We werden er hartelijk ontvangen en genoten in een aangenaam fris lokaal van 15.15 tot 16.30 u van vier verschillende champagnes, die vlot werden geproefd en gesmaakt.
Onze vooraf geplaatste bestelling stond klaar en ter plaatse werden ook nog heel wat flessen bijgekocht.
Opmerkelijk: alle 22 deelnemers waren aanwezig op deze degustatie. Wie een deel van de rit had overgeslagen, kwam met de wagen naar de locatie. Na de proeverij moesten we nog per fiets dwars door Epernay rijden, maar dat verliep - tegen onze verwachtingen in - zonder enig probleem.

Nieuwkomer Joost was nog niet volledig hersteld van een luchtweginfectie, maar ging toch mee. De eerste drie ritten volgde hij in de auto, maar gelukkig kon hij toch nog een deel van de laatste rit fietsen.

Slechts acht deelnemers (inclusief de chauffeurs) reden het volledige parcours. De veertien anderen kozen onderweg minstens één keer voor een inkorting of namen een (halve) rustdag, wat met deze extreme hitte meer dan begrijpelijk was.
Van de fietsers zonder elektrische ondersteuning reden alleen Raf en Theo het volledige parcours. Chris kwam er heel dicht bij, maar werd op maandag, net vóór onze champagnestop en op het punt dat hij dreigde oververhit te raken, min of meer verplicht om een tweetal kilometer in de camionette plaats te nemen.
Maar hoeveel of hoe weinig iemand ook fietste: een dikke proficiat aan álle fietsers en zeker aan onze enige vrouwelijke deelneemster, Sarah.

We hadden weinig tot geen pech met de fietsen. Een sporadisch aflopende ketting of eens verkeerd schakelen is het vermelden niet waard. De enige echte pech was voor Walter, die op de steile Côte de Mutigny, in het begin van rit 2 (zondag), niet meer kon schakelen. Nieuwe batterijtjes in de remgreep hielpen niet. Maandagochtend ging Walter naar een fietswinkel in Epernay, waar men het probleem gratis oploste.

Tijdens de ritten werden we begeleid door de Renault-camionette van Valckenier, met Marc VA chauffeur in de voormiddag en Herald in de namiddag. Door het ontbreken van airco was het ook daar geen pretje. Tijdens drie ritten volgde ook Staf, in zijn koele Dacia Sandero.

Prim'Hôtel Bagatelle was, zoals we wisten, geen luxehotel, maar de meeste deelnemers waren toch tevreden. De kamers waren eerder klein, maar de buffetten met voorgerechten, kazen en desserts maakten veel goed. Niemand ging met honger van tafel en ook aan drank was er tijdens het avondmaal geen gebrek.
De drankprijzen in de bar lagen aan de hoge kant, maar dat hield niemand tegen. Na de ritten en ook 's avonds werd er steevast bij enkele pintjes gezellig nagepraat in de tuin en op het terras. Vooral de laatste avond was bijzonder: eerst onder de bomen in de tuin, daarna op het terras, waar de uitbaters ons nog verrasten met een digestiefje en enkele glaasjes champagne. 
De sterke punten van het hotel, die ook onze keuze bepaalden, waren de centrale ligging, waardoor we met onze ritten alle richtingen van de Champagnestreek konden verkennen, de ruime parkeermogelijkheid, het vlotte vertrek en de aankomst met een grote fietsgroep en de vriendelijke en behulpzame eigenaars, het Chinese echtpaar Christelle en Tomy Shi, samen met hun even vriendelijk personeel, onder wie de Afghaanse Freshta en Mo-Mo, de man van de wijn aan tafel.
We waren niet de enige gasten in het hotel. Naast onze groep verbleven er onder andere nog een groep van 14 fietsers uit Waregem en een autocar met senioren uit de Elzas (D).

Net als de voorbije jaren bleek het ook in de Champagnestreek onmogelijk om als groep bijeen te blijven. De onderlinge niveauverschillen zijn daarvoor simpelweg te groot, mede door het onderscheid tussen deelnemers zonder (13) en mét bijstand (9). Daar kwam dit jaar nog de factor 'extreme hitte' bovenop, die velen zwaar parten speelde.
Iedereen fietste daarom op zijn eigen tempo en volgens zijn eigen mogelijkheden. De beslissing van een groot deel van de deelnemers om het parcours fors in te korten was dan ook een verstandige keuze. Op die manier kon iedereen, ondanks de loden hitte, toch volop van de ritten genieten, zonder zich nodeloos uit te putten.